Coffee and Kids! 

Voor je dagelijkse dosis #momlife

 

 

Ik heb een huilbaby...

Ik heb een huilbaby...

Op 12 maart is onze prachtige dochter Sofie geboren. Alles erop en eraan inclusief een goed paar stembanden. Zo trots zijn we. En echt, alle clichés zijn waar; jij hebt het mooiste kind van de hele wereld. En de tijd gaat echt veel te snel. Is echt zo. Ze is al bijna 10 weken!

Prachtige Sofie!

Maar eerlijk? Een roze wolk? Die heb ik maar af en toe gezien, laat staan er op gezeten. Het is ontiegelijk pittig geweest.


Die eerste drie weken..

De kraamweek was prachtig, maar ook mega pittig. Mijn borstvoeding kwam niet op gang, zeshonderdtachtig dingen geprobeerd. Er word namelijk vrijwel overal geroepen dat iedere moeder borstvoeding kan geven, dat je altijd genoeg aan maakt, precies genoeg voor jouw kindje. Dus ik dacht “dit moet mij ook lukken! Hoe dan ook.” Nou, mooi niet dus. Er zijn genoeg moeders die dit niet kunnen en ik ben daar één van. Schijnbaar. Heb ik echt last van gehad. En jullie mogen best weten; ik heb pas net anderhalve week terug er afscheid van genomen. Eigenlijk omdat Sofie over ging op hypoallergene voeding. Ze heeft wellicht last van koemelkallergie (KMA). Omdat ik dan compleet koemelkvrij zou moeten eten en ik niet eens meer één volledige voeding redde, heb ik besloten er mee te stoppen.

Maar toch waren die drie weken echt de 'makkelijkste'. Want erna draaide het blad aan de boom. Ze begon ontzettend vaak en lang te huilen. Ontroostbaar. Niets hielp. Maar echt niets. In totaal heeft deze huilbaby-periode (eigenlijk 'maar') 5,5 week geduurd. Waarvan één week een ziekenhuis opname betreft. Ik trok het echt niet meer. Ze sliep nog maar 6/7 uur op een dag inclusief de nachten (waarin Sofie 5 uur aan een stuk kon slapen). Overdag was het een groter drama. En 1,5 week lang heb ik elke keer dat Sofie huilde of krijste (en dat was nogal vaak) meegejankt. Geroepen dat ik het niet meer kon. Geroepen dat ik niet geschikt ben als moeder. Geroepen dat ze me mogen wegdragen.

Al jankend heb ik wat spulletjes ingepakt, vol ongeloof dat ik dit echt ging doen

Ziekenhuisopname

Onze kinderarts (waar we al liepen vanwege haar verborgen reflux en mogelijke KMA) had al twee keer aangeboden om Sofie op te nemen om ons te ontlasten en uiteindelijk heb ik de knoop maar doorgehakt en gevraagd of ze alsjeblieft mocht komen. Dat mocht. Al jankend heb ik wat spulletjes ingepakt, vol ongeloof dat ik dit echt ging doen. Mijn dochter wegbrengen naar het ziekenhuis omdat ìk haar gehuil niet meer kan aanhoren. Ook al zeiden genoeg mensen om me heen dat dit wel het beste is wat we op dat moment konden doen, ik geloofde het (nog) niet. Ik voelde me ontzettend falen. Een waardeloze moeder.

De verpleging vertelde al dat ze wel begrepen waarom Sofie er lag. Oeps! Ze huilde daar dus ook alles bij elkaar

Ik was in eerste instantie vastberaden om te blijven slapen bij Sofie, want het was de volgende dag immers Moederdag (perfecte timing, hè? Not!). Maar verplegend personeel vond het toch een beter idee dat ik thuis ging slapen en ik daar meer kans had op nacht rust dan als ik in het ziekenhuis zou blijven en alsnog het gehuil van Sofie mee zou krijgen. Ze hadden ook wel gelijk ook. Maar onderweg naar huis voelde ik me zo super slecht. Ik liet onze baby achter! 'Dit kun je toch niet doen, Dayènne...' Dacht ik. Maar achteraf was dit wel beter. Voor we naar bed gingen hebben we nog even gebeld en verpleging vertelde al dat ze wel begrepen waarom Sofie er lag. Oeps! Ze huilde daar dus ook alles bij elkaar. Ergens gaf het me wel een soort 'geruststelling'. Ik stelde me niet aan. Want dat gevoel had ik ook constant. Omdat de mensen zeggen 'huilen hoort erbij, het is een baby'. Of 'huiluurtjes zijn heel normaal hoor'. En ze hebben gelijk, hoor! Maar Sofie huilde echt overmatig en dat leek bij sommigen niet binnen te komen. Halloooooo extra schuldgevoel ;-)

Ze slaapt!

Gaap is slaap... :)

In die week ziekenhuis hebben we veel geleerd en veel handvatten gekregen om meer rust en regelmaat te creëren voor Sofie. Het is een meisje dat nogal veel wil (te veel voor haar leeftijd) en alles zien, waardoor ze compleet overprikkeld raakt en niet gaat slapen. Wij moeten haar hierin begrenzen. Bij de eerste vermoeidheidssignaal; hup! Naar bed. Inbakeren, verhaaltje vertellen, slaapkus en weggaan.

De dag voor ze naar huis mocht, sliep ze gewoon van voeding tot voeding. Ik wist niet wat me overkwam. Maar wat ontzettend fijn! En hoe eng om het weer thuis te gaan proberen.

Maar ik moet zeggen; ze doet het ontzettend goed! Ze slaapt echt veel vaker en langer tussen de voedingen en lijkt ook een veel meer tevreden kindje te zijn. Hoe geweldig is dit!?
Maar ik merk dat ik nog steeds vrij snel in de stress-modus schiet als ze begin met huilen.
Hopelijk slijt dit een beetje snel, want baby's huilen nou eenmaal ;-).

Liefs Dayenne

 

PS1: Heb jij ook een persoonlijke ervaring die je graag zou willen delen? Stuur dan een mail naar mathilde@coffeeandkids.nl en dan kijken we samen even of dit een plekje op de website kan krijgen.

PS2:De foto's in deze blog zijn eigendom van Dayenne Verwer-Bax en mogen niet zonder toestemming gebruikt worden. Foto's zijn overigens gemaakt door Marly Huijben Fotografie.

Peuterkamer James

Peuterkamer James

Koffie en Room

Koffie en Room