Persoonlijk: de moeilijke momenten van een mama

 Het is een heerlijk kind, ze eet goed haar groenten en fruit, ze speelt onwijs leuk, ze tijgert al een eind op weg en begint ook het kruipen langzaamaan te ontdekken. Ze kan goed zelf zitten als wij haar zittend weg zetten en ook heeft ze de allerleukste en liefste lach. Het is het beste wat me is overkomen, mijn hart is – hoe cliché ook – gevuld met liefde voor haar. Ik kan niet wachten om haar groter te zien groeien, haar interesses te leren kennen en te horen hoe ze klinkt als ze gaat kletsen ❤.

Taboe

Nu ga ik denk ik een taboe aansnijden… maar juist daarom wil ik het graag delen. Dat vind ik niet makkelijk, maar ik denk dat het goed is als er soms ook wat anders gedeeld wordt dan alleen de leuke en mooie Instagram/Facebook foto’s. Naast dat ik onwijs veel kan genieten van onze dochter Sofie, zijn de eerste maanden fulltime moederschap ook af en toe echt zwaar te noemen. Ik zit niet alleen maar op die roze wolk… Dat je je zo machteloos voelt ten opzichte van je huilende baby, had ik nooit, maar dan ook echt nooit gedacht. En na een aantal dagen van die machteloosheid merk ik dat ik een een tikkeltje agressief word.  Natuurlijk niet jegens onze mooiste dochter, maar wel richting materialen. Gooien, smijten, tegen dingen aan schoppen (en dan je kleine teen zeer doen).Ik herken in dit gedrag de kleine Dayènne. De kleine Dayènne die vroeger haar gevoelens niet kon of mocht uiten en dit dan maar deed tegen het materiaal wat op haar pad lag. Omdat ik die gevoelens van frustraties niet wil uiten in de buurt van ons spookje, doe ik het nu dus net als vroeger…

Huilbaby?

Misschien vraag je je af; hoe komt het? Als ik dat eens precies zou weten. Ze heeft periodes van veel gejammer, gehuil, dat niks goed is en ze zelfs niet wil knuffelen (nu is het sowieso niet echt een knuffelbaby, ze wil alleen maar bewegen en dingen ontdekken). En dat frustreert mij op den duur enorm. Doordat ze in het begin zo verschrikkelijk veel en zo lang gehuild heeft, kan ik het nu nog steeds niet horen. Elke keer weer ben bang dat het weer van voor af aan begint. Zeker als ik alles al geprobeerd heb en ze nog niet tevreden is.

We denken al aantal weken/maanden dat de tandjes erdoor komen, maar tot op heden nog niks gespot. Ook geven we soms die stomme sprongetjes de schuld, maar blijkt dat ze er niet in zit. Maar ook wij hebben wel eens dagen dat het niet goed gaat. dat we nergens zin in hebben. Misschien heeft zij die ook. Alleen dan in de vorm van een aantal dagen. Zodra ze zich dan eindelijk overgeeft aan haar vermoeidheid – nadat ik haar in de buggy heb gelegd en met slobberbroek en blote voeten in mijn super lelijke slippers met haar door de buurt heb gewandeld – voel ik me direct stuk rustiger worden.

Vrijwel meteen glijdt de stress van me af en denk ik; “waarom was ik net zo over de flos?”.

Goede dagen en slechte dagen

Ik zou willen dat ik die gedachte en dat gevoel kon vast houden op het moment dat Sofie zich weer meldt en nog steeds of weer niet weet wat ze wil (of beter gezegd; dat ik niet weet wat ze wil). Ik ben dan altijd op zulke dagen maar al te blij als mijn man thuis komt en hij de zorg over kan nemen en ik èven wat anders kan doen dan voor onze prachtige dochter te zorgen.

Maar gelukkig heeft ze er ook dagen bij dat het helemaal lekker loopt en dat we samen een perfect team zijn… en zodra ze weer naar me glimlacht vergeet ik alles weer.

Ik hou van je, lekker eigenwijs ding ❤

Liefs Dayenne

Tags: , , , , , , ,

Related Posts

by
Dayenne is trotse mama van lieve Sofie!
Previous Post Next Post

Comments

    • Audrey
    • 26 oktober 2016
    Beantwoorden

    Met open mond van verbazing lees ik de blog,
    je kunt goed merken dat je de klappen van de zweep nog niet kent, een huilbaby is niet fijn, maar heb je daar geen hulp voor gezocht ? Zoals inbakeren, onderzoek etcetera. Wat je niet realiseert is dat er vele mensen zijn die wel met jou zouden willen ruilen……mensen met een gehandicapt kind, net zoals ik heb, die 24 uur per dag volledige verzorging nodig hebben, dat je lichaam helemaal op is, omdat je je kind van 35 kilo veel moet dragen en tillen, en wat denk je van mensen die hun kind verloren hebben door ziekte of wat dan ook, die zouden ook wel dolgraag met je willen ruilen want wat is nu een huilbaby bij een overleden kindje, ik wil hiermee alleen maar zeggen dat je jezelf niet zo moet aanstellen en sterk moet zijn.

    Groetjes, Audrey

      • Dayenne
      • 26 oktober 2016
      Beantwoorden

      Beste Audrey,

      Bedankt voor je reactie. Ik leef met je mee, het lijkt mij allerminst makkelijk om zo’n grote zorg te hebben over je kind waar je zielsveel van houd.
      Mijn insteek van deze blog was om te laten ‘zien’ dat het moederschap niet alleen maar rozengeur is, maar ook met momenten zwaar. Ook al heeft je kindje geen handicap of ben je je kindje verloren. Want uiteraard is dat velen malen erger. Maar zodra we gaan beginnen met zulke vergelijkingen, mag niemand meer iets moeilijks bespreekbaar maken, omdat het al-tijd erger kan. Dat was nou juist níet mijn bedoeling. Iedereen mag klagen, hoe de situatie ook is.
      Overigens inhakend op je vraag of ik er geen hulp voor heb gezocht; Ja, dat hebben we. Als je mijn vorige blog leest, kun je lezen dat we met de kinderarts hebben gezocht naar eventuele oorzaken van haar dagenlange gehuil (wat nu overigens echt verleden tijd is). Ze heeft een weekje in het ziekenhuis gelegen en Koemelkallergie was de diagnose.

      Lieve Audrey, ik hoop dat het goed met jullie mag gaan en dat jullie van elkaar kunnen genieten.

      Liefs, Dayenne.

    • F
    • 27 oktober 2016
    Beantwoorden

    WOW, dayenne, dikke respect voor jouw reactie. Ik houd even wijselijk mijn mond hier over de reactie van Audrey. Een en al frustraties geuit op jouw eerlijke en open blog. Appels en peren vergelijken… ik wil alleen maar even zeggen dat een huilbaby onwijs zwaar is… dat doet NIETS af aan het verdriet dat moeders moeten doormaken wanneer een kind komt te overlijden of waarvan het leven om welke reden dan oom zwaar is. Het is toch verdorie geen wedstrijd?!

      • Panda cut
      • 27 oktober 2016
      Beantwoorden

      Wist je niet dat het leven een grote wedstrijd was. Heb je reuma? Zeik niet, ik heb kanker. Waarom moeten twee ergen dingen met elkaar vergeleken worden? Wil je daarmee zeggen dat het leed van een ander niet erg is, want jij hebt het veel erger? Als je kind valt troost je toch ook of zeg je dan? Jammer joh je had ook je been kunnen breken. Zeur niet. Nee toch? Op dat moment wil je kind getroost worden en is zijn of haar leed erger dan wat dan ook. Kunnen we aub stoppen met het vergelijken van situaties ? Totaal nutteloos en ontbreekt van elke vorm van empathie

      • Dayenne
      • 28 oktober 2016
      Beantwoorden

      Lieve F,

      Het is zéker geen wedstrijd. Iedereen heeft het op zijn eigen manier (een keer) moeilijk.
      Bedankt voor je reactie!

      Liefs Dayenne

  1. Beantwoorden

    Ik had geen huilbaby. Maar de enkele momenten dat hij wel eens uren aan stuk kon doorhuilen zonder dat ik wist waarom konden me ook tot op het randje van ‘wanhoop’ drijven. Niemand heeft namelijk graag dat zijn kind verdriet heeft en je niet weet wat eraan te doen.
    Af en toe eens goed met een pollepel op je aanrecht slaan of eens naar buiten gaan en je eigen keel open zetten. Dat waren de tips die mijn grootmoeder, die ondertussen 90 is, me meegaf. 🙂
    Het helpt. Een wijze vrouw, mijn grootmoeder 🙂
    Ik hoop dat het snel mag beteren!

      • Dayenne
      • 28 oktober 2016
      Beantwoorden

      Lieve Anneke,

      Bedankt voor je lieve woorden, de pollepel tip ga ik onthouden ;-).

      Tegenwoordig is Sofie echt geen huilbaby meer te noemen, maar doordat ze dat wel is geweest raak ìk snel in ‘paniek’ en ben ik direct bang/voorbereid voor het ergste als ze zo’n mopperdag(en)/week heeft en ik het niet kan plaatsen. Dat vind ik wel zwaar. Het huilen kan ik echt niet aanhoren… 😉

      Nogmaals bedankt!
      Liefs, Dayenne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 shares

Hi there!

Je dagelijkse dosis #momlife

Je dagelijkse dosis #momlife

Welkom op Coffee and Kids, #jedagelijksedosismomlife! Ik hoop dat je op mijn blog herkenning vindt en inspiratie opdoet. Met mijn handen in het haar tot trotser dan trots, ik deel mijn #realmomlife met je. On the side: tips, to do's, kids fashion, personal stuff and coffeeeeeee. Did I already mention I loveeeee cappuccino ;)?!
Je dagelijkse dosis #momlife
UA-111272730-1