Peuterpuberteit: The devil wears Zara. En H&M. En Zeeman.

Je hebt grote en kleine diva’s. Die van mij zit daar eigenlijk een soort van tussenin. Ze is klein, 92 cm om precies te zijn, en jong, 2,5 jaar. Maar qua ‘divaness’ is ze groots. Groots met een hoofdletter G. Wel een zachte, maar toch … Leuk, lief, sociaal, maar wow wat een attitude soms! Een pittige tante die haar eigen plan trekt. Nu al, dat belooft dus nog wat voor de toekomst!

Geweldig lastig godsgeschenk

Degenen die mijn dochter ook maar een beetje kennen, beginnen waarschijnlijk al te lachen, want oh wat is ze vaak grappig. Klopt, dat ontken ik zeker niet, maar het is dus NIET ALTIJD LEUK. Sterker nog, het is vaak ook vrij frustrerend. Want hoe ga je om met een dametje dat ‘eigen willetje’ als middle name heeft? Met een meisje dat wel oren heeft, maar er vaak genoeg voor kiest om deze niet te gebruiken waarvoor ze zijn bedoeld? Vind ik eerlijk gezegd wel een dingetje. Begrijp me niet verkeerd, Liv is een godsgeschenk. Ik vind haar echt geweldig. Maar ik vind haar soms ook geweldig lastig. Ze doet namelijk alles wat god verboden heeft. Op zulke momenten is ze geen geschenk uit de hemel meer, maar een ‘devil in disguise’. In haar vermommingen van Zara, H&M, Name It of gewoonweg Zeeman ziet ze er misschien wel onschuldig uit, maar ondertussen …

Liv is een godsgeschenk. Ik vind haar echt geweldig. Maar ik vind haar soms ook geweldig lastig

Looks & Laughs

Met haar lichte blauwe ogen, blonde haartjes, lieve snoet en onvervalste humor windt ze iedereen om haar vinger, en dat is meteen part of the problem: het is verdomd lastig om boos te worden op haar. Ze haalt namelijk streken uit die niet mogen, maar die (oh god, nu ga ik het toch echt toegeven) ook vaak op je lachspieren werken. Zoals dat moment dat ze me bijna een hartinfarct bezorgde, maar het gelukkig gewoon mijn lippenstift bleek te zijn die ze op haar hele gezicht (En handen. En pyjama. En trap.) had gesmeerd. Of die keer dat M. mij belde toen ik in A’dam was met de vraag hoe hij in godsnaam nagellak van handen, armen, benen en laminaat moest halen. Of het ‘Ik denk dat mama het wel leuk vindt als ik de leren stoel compleet insmeer met Sudocrem’-moment. Of …. Zo kan ik écht nog wel even doorgaan. Dingen die niet mogen, maar waar je stiekem wel om moet lachen. Want hoe verzint ze het?!

Hoe dan??

Lieve mama’s, hoe gaan jullie daarmee om? Hoe zorgen jullie ervoor dat het niet weer gebeurt? Of eigenlijk: hoe zorgen jullie ervoor dat het binnenkomt wat je zegt? Dat het indruk maakt en jullie kids de volgende keer een tweede keer nadenken voor ze iets gaan uitvreten? Want dat is eigenlijk nog wel het grootste euvel: Liv luistert niet. Echt, ze kan nog net niet haar middelvinger opsteken, maar anders zou ze het doen. Ik zweer het. Het lijkt serieus alsof het haar soms gewoonweg niet interesseert wat ik zeg. Ze kijkt me lachend aan en kan gerust evenzoveel keer ‘nee’ zeggen als dat ik ‘ja’ zeg op de vraag of ze gaat luisteren. Kalm met een zachte stem, boos met een stemverheffing, ronduit schreeuwend; ik heb het allemaal geprobeerd … soms werkt een van die methodes, maar vaker ook niet. En dan weet ik het dus niet meer. Straf lijkt ook niet echt indruk te maken, maar wat dan wel??

Homeopaat weet raad

Onlangs ben ik met Liv bij een homeopaat geweest in Berkel-Enschot. Ik ging daarheen omdat ze al 1,5 jaar last had van eczeem en waterwratjes in haar knieholtes en ik daar een middeltje voor zocht. Maar natuurlijk besluit alles om te verdwijnen als je zo’n afspraak maakt … Heel fijn uiteraard, maar de afspraak heb ik toch laten doorgaan. Omdat ik aan de telefoon terloops had gezegd dat mijn meisje na 2,5 jaar ook nog bijna geen enkele nacht doorslaapt. En ik en M. daardoor soms heeeeel moe zijn met alle gevolgen van dien (kan ik ook nog wel eens een blog aan wijden). Maar ook omdat ik, wederom terloops, had laten vallen dat ik het zo lastig vind dat ze dus niet luistert.

“Hou je nu op?”, “Ga je dat nog terugzetten?”, “Wil je dat nu aan mama teruggeven?”

“Nu ophouden”, “Zet dat terug op zijn plek”, “Geef dat eens aan mama.”

Ik heb nu een homeopathisch middeltje gekregen dat zou moeten helpen om haar ‘innerlijke balans’ te herstellen waardoor ze dus ook beter kan gaan slapen (ik heb geen idee of zoiets werkt, maar baat het niet dan schaadt het niet toch…) én ik heb een paar kleine tips gekregen: zo moet ik duidelijkere grenzen gaan stellen en geen vragen stellen maar ‘orders geven’. Het eerste vind ik nog vrij lastig, maar working on that! Kom ik dus op terug … Het tweede was me nooit zo opgevallen, maar nu ik er bewust mee bezig ben, merk ik dat ik dus inderdaad heel vaak een vraag stel. “Hou je nu op?”, “Ga je dat nog terugzetten?”, “Wil je dat nu aan mama teruggeven?”. Kort gezegd: ik geef haar een keuze. Een keuze om nee of ja te zeggen. Om te weigeren of erin mee te gaan. Als ik niet wil dat iets gebeurt, moet ik er dus voor zorgen dat ze geen keus heeft. “Nu ophouden”, “Zet dat terug op zijn plek”, “Geef dat eens aan mama”. En warempel, het lijkt te werken! Niet altijd meteen, maar door te blijven herhalen gebeurt het wel. Waarschijnlijk roept nu een grote meerderheid “Ja Non, maar dat is toch lógisch!” Dat zal best, maar als je je niet bewust bent van je eigen gedrag, is dat lastig op te merken en aan te passen. Dus dit was/is ook zéker een leermomentje voor deze mama! En daar ben ik maar wat blij mee!

1-0

Nu nog zorgen dat ze ook terugkomt op de momenten dat ze zelf besluit om ergens naartoe te gaan en ik er achteraan kan. Want ik word zo moe van rennen. Maar goed, alles op zijn tijd. Voor nu is het Mommy-Angel vs. Devil-Liv: 1-0. De eerste zoete overwinning. Mogen er nog vele volgen. Amen to that.

-x- Manon

P.S. Misschien dat we de puberteit anders een keertje kunnen overslaan? Eén uitzondering moet kunnen toch?

Tags: , ,

Related Posts

by
Previous Post Next Post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 shares

Hi there!

Je dagelijkse dosis #momlife

Je dagelijkse dosis #momlife

Welkom op Coffee and Kids, #jedagelijksedosismomlife! Ik hoop dat je op mijn blog herkenning vindt en inspiratie opdoet. Met mijn handen in het haar tot trotser dan trots, ik deel mijn #realmomlife met je. On the side: tips, to do's, kids fashion, personal stuff and coffeeeeeee. Did I already mention I loveeeee cappuccino ;)?!
Je dagelijkse dosis #momlife
UA-111272730-1